Men neme wol van het schaap, bij voorkeur al behandeld en gekleurd, water en zeep, voegt enige vorm van massage toe en voilà: daar is het lapje stof. Vandaag is tante Fien te gast bij de workshop ‘Vlechten met wol – voor ervaren vilters’, gegeven in de Kronenkamp in Neede. En deze ervaren vilters maken niet zomaar een lapje stof. Zij hebben een plan, een concept en werken dit uit onder de inspirerende leiding van beeldend kunstenaar en kunstdocent Miriam Verbeek. Tante Fien heeft elders al wat meters gemaakt met de vilttechniek en voegt voor deze keer in.
We starten de les met het uitwisselen van wat er thuis is gemaakt. Er is bewondering voor elkaars werk. Ieder heeft een eigen stijl en eigen kleurgebruik en: een eigen plan. Daarbij worden de cursisten door Miriam uitgedaagd om steeds een stapje verder te gaan qua techniek. De kunstdocent geeft tips, technische aanwijzingen en ruimte aan ieders eigen smaak.
Tante Fien heeft van huis al wat slierten gevilte wol meegebracht. Die vormen de basis. Wat ze er precies mee gaat doen, is nog een verrassing. De slierten nodigen uit om bloemen mee te vormen. Maar dat was het dan ook. Dat vraagt om een ander plan. Gelukkig is daar Miriam. Misschien toch gaan vlechten? En dan maar kijken wat er gebeurt? Tante Fien knikt; het is een uitdaging en een experiment. Van beide wordt ze gelukkig.
De slierten worden in patroon gelegd, nu nog iets waar ze zich aan kunnen hechten. Gekleurde ongevilte schapenwol biedt uitkomst. Hiervan maakt tante Fien een bedje voor de slierten. En dan is het masseren geblazen. Met warm water en zeep als bindmiddel. Eerst lief, grinnikt tante Fien. Want die wolletjes moeten eerst doorhebben dat ze elkaar vast moeten houden.
Daarna mogen ze wat steviger aangepakt worden en begint het serieuze masseren. ‘Wel twintig minuten!’, moedigt een cursist aan. Zo gezegd zo gedaan. De handen tintelen en op het viltwerk, wat ligt tussen bubbeltjesplastic is een lekker sopje ontstaan. Het bubbeltjesplastic ondersteunt de massage. Dan is het tijd om te checken: houden het gevilte lapje en de eerder gevilte slierten al genoeg van elkaar? Oftewel: zijn ze gehecht? Iets meer aandacht lijkt geen overbodige luxe. Dus tante Fien masseert nog even door.
Om haar heen wordt ook stevig gemasseerd en ontstaat zo de basis voor een gevilte vaas, maakt een ander een ontwerp voor een gevlochten tas. Langzaam maar zeker verandert wol van losse plukjes in kunstige voorwerpen.
Ondertussen bij tante Fien hebben de slierten zich laten hechten en wordt het tijd om het werkstuk stevigheid te geven. Dat gebeurt onder andere door het in een handdoek te rollen alsof je een baby inbakert en die handdoek heen en weer te bewegen (tot zover de vergelijking met de baby). Dat rollen moet vanuit vier posities zodat het werk evenredig krimpt. Wel zestig keer rollen, adviseert een cursist en geeft een kleine demonstratie.
Het werkstuk gaat richting finale. Het blijkt een wandkleedje te zijn geworden met voor degenen die wat fantasie hebben een gezichtje erin, maar dat is per ongeluk.
Thuis krijgt het werkstuk een plekje aan de muur. Het zoveelste bewijs dat wol van het schaap prachtig materiaal is om hergebruikt te worden. Ervaren of niet: wie een middagje met zijn handen in het sop wil werken komt gegarandeerd met iets van stof thuis!
