Hoorspel “Hazelnotentijd”

Dementie kent herinneringen …

Bij de Flora in de Borkel in Gorssel wonen mensen met dementie. Mensen die allemaal waarschijnlijk het fenomeen ‘hoorspel’ nog kennen. Maar dan in de consumptieve sfeer, als luisteraar.
Zelf een hoorspel maken hebben ze waarschijnlijk nooit gedaan. En dat waren wij nou net van plan …

Het was herfst …

Dus was er veel mooi natuurlijk ‘geluidsmateriaal’ te vinden om een mooie herfsttafel te maken. Wat je vroeger ook op school deed. Of thuis. En we gingen met een aantal deelnemers op stap om bruikbaar materiaal te verzamelen  voor de geluiden.

Het verhaal dat hier heel goed bij paste was de fabel  “Hazelnotentijd” van het Natuurfonds.
We bewerkten het. En toen konden we starten met de repetities. Een mooie periode van 6 weken.

Setting: Keukentafelsfeer

Met z’n allen zitten we rond de ‘keukentafel’. Deze is mooi aangekleed met allerlei materialen waarmee geluid gemaakt kan worden. Wij gingen ervan uit dat wij gingen lezen en dat de deelnemers de geluiden erbij zouden maken. Maar toen dachten we, waarom eigenlijk. Kunnen deze mensen ook nog zelf lezen?
We hadden geen idee. Sommigen keken alleen maar naar beneden. We schoven het verhaal letterlijk onder hun neus. En wat er toen gebeurde …

Mensen werden écht wakker.

Zij begonnen met lezen. Door elkaar. Soms ook met een heel duidelijk stem.
De eerste sessie was er eentje van verwondering en verbazing. Hun zorgmedewerkers waren ook zeer verbaasd. Zij wisten niet dat hun mensen dit nog konden.

Dus draaiden we de rollen om. Alle deelnemers kregen een eigen script. Met alle rollen. En hun rol groter uitgeprint. Hazelnotentijd was een fabel, dus alle rollen werden gespeeld door een dier uit het bos.  We duidden ze aan met een foto van het dier. En verdeelden de rollen. Dat was even oefenen, maar met onze hulp en aanwijzing kwam het goed.
Natuurlijk waren er ook mensen die niet meer konden lezen. Zij waren onze aandachtige luisteraars. Die heb je ook nodig bij een hoorspel.

Zelf lezen, met mooie intonaties

Eenmaal op dreef – ook aangestoken door de hoofd-voorlezer – leefden zij zich in en legden zij een prachtige intonatie in hun stem. Wij zaten tussen hen in en deden ons best (door links en rechts een stootje te geven) dat zij op tijd de tekst van hun personage voorlazen en ook weer op tijd stopten. En wij maakten de geluiden tussendoor.
En dat ging steeds beter  … en na 3 keer in dezelfde setting  zelfs goed.
Wij hebben echt het idee dat dit samen lezen en beleven hen iets bijzonders bracht in hun samenleven sfeer. Er ontstond een mooie verbinding. Ook door de heer die zijn dames aanspoorde hun boek te pakken, want het was weer repetitietijd. Ze moesten aan het werk!

Muzikale intermezzo’s

In 6 weken bouwden we het hoorspel op. José van der Staak (zangeres met gitaar) zorgde voor mooie muzikaal passende liedjes, die we ook samen konden zingen. Deze pasten alle stukjes mooi aan elkaar.  En het verhaal eindigde steeds met prachtig samen zingen. Echt ontroerend.

Intieme voorstelling

De serie sloten we af met een intieme voorstelling voor klein publiek, meest familie. Zij zitten om ons heen en zijn onze luisteraars. Wij zijn verbaasd zo als het gaat, helemaal gewend aan deze nieuwe routine die we in 6 weken samen hebben geleerd. Het publiek was niet verstorend.
En de familie is verbaast over hun vader, moeder, partner. Dat zij zich nog zo kunnen inzetten en samen dit verhaal lezen.  Dit heeft hen geïnspireerd  om zelf ook weer activiteiten op te pakken. Met z’n allen sluiten we met José af met het lied “Het zijn de kleine dingen die het doen“.

En zo is het!

De foto’s en de film zijn van het project met de bewoners van De Flora van De Borkel in Gorssel.