De Ezel, trouwe bondgenoot van de mens. Maar dom?

(afbeelding boven: Ezeltje Rucio van Sancho Panza, modern tegeltableau – © conens & van wiechen)

De ezel is een van de trouwste bondgenoten van de mens. Toch is hij in veel talen synoniem met domoor. Maar is hij wel zo dom?

Ezels kwam ik tijdens onze reizen overal rond de Middellandse Zee tegen. Pak-, rij- en trekezels, ze werden voor van alles en nog wat gebruikt. En hoe vaak bloedde niet mijn hart als we zagen en hoorden hoe die trouwe ezels werden geslagen en geschopt. Vooral jongetjes hadden er een handje van om de ezel hun aanwezigheid overal én venijnig te laten voelen.

De ezel stal mijn hart met zijn geduld én zijn eigenzinnigheid. Ik verdiepte me jarenlang in de cultuurgeschiedenis van de ezel (archeologie, geschiedenis, kunst, literatuur) en raakte gefascineerd door de muziekmakende ezel, de Gouden Ezel, het ezeltje van Sancho Panza …… zo’n rijke geschiedenis, ik heb er uiteindelijk een boek over geschreven! Het is ook een zeer persoonlijk boek geworden dat mij hielp om in de donkerste periode van mijn leven toch verder te gaan.

Wees Welkom,

Annet van Wiechen

Afbeeldingen boven:
Middeleeuwse ezel, glasraam St. Denis, Parijs © conens & van wiechen
Romeinse ezel, vloermozaïek © conens & van wiechen
Griekse drinkbeker in vorm van ezelshoofd © London, British Museum

De Romein Cicero schreef ooit: “Het zou te ver voeren om de voordelen van muilezels en ezels na te gaan. Deze dieren zijn zonder twijfel bedacht voor het nut van de mens”.

Klacht van een tiende-eeuwse ezel: “Onze rug gehavend door zware vrachten … terwijl zij [mensen] ons onder woedend getier keihard met stokken en zwepen op onze snuit en ons achterste slaan”.

En ik ben van mening: Zonder ezels en zijn bastaarden geen Romeins rijk!

Afbeelding onder:
Gewone werkezel in Spanje © conens & van wiechen