Ooit zag ze ‘m in een winkel in Zeist staan. Ze nam hem mee en sinds die tijd stond hij mooi te wezen in haar interieur. Een beetje werkloos, dat wel. Totdat Hennie, 74 jaar, besloot wat nieuws te gaan leren. “Dat houdt de geest levendig”, lacht ze. Sinds haar eerste les is de djembé niet langer een pronkstuk in huis, maar een muziekinstrument waaraan ze veel plezier beleeft. Geïnspireerd door haar enthousiasme gaat ook tante Fien op zoek naar ritme op de djembé. Docent Bob Mali weet daar wel raad mee tijdens de cursus Djembé voor spelers met ervaring in Eibergen.
Of tante Fien noten kan lezen? vraagt Bob. Die vraag geeft meteen aan wat deze cursus Djembé extra speciaal maakt. Niet moeilijker, maar anders. Henny (met een y!), 65 jaar, volgt samen met zijn vrouw Nardy, 64 jaar de cursus en legt dit uit. Ruim twintig jaar geleden was zijn eerste kennismaking met de djembé en daar is het zaadje gepland. De cursus die hij toen volgde, was vooral gebaseerd op gehoor en ritme. Nu heeft hij er noten bij. Henny vindt dat leuk, maar noemt het vinden van het ritme belangrijker.
De noten geven ondersteuning, licht Bob toe. Het gaat daarbij niet om de naam van de noot, dus of het een C, D of bijvoorbeeld een G is, maar meer over ‘de bas en de toon’. De bas (lage toon) zit in het midden van het instrument en de toon (hogere noot) aan de rand. En dan is er ook nog een gedempte bas en een gedempte toon en niet te vergeten de slap (spreek uit ‘slep’), maar die laatste is voor gevorderden.
We krijgen een muziekblad uitgereikt, omklemmen de djembé en dan kan het feest beginnen. Want een feest is het, zeker ook voor de 64-jarige Thelma. Zij wordt blij van het ritme, geniet van de humor in de groep en kan zich weer even in de jaren zeventig wanen. ‘De vrijheid van toen even herleven’, zegt ze stralend.
Het is in het begin zoeken naar ritme, maar gelukkig heb ik een buurvrouw. Karin, 65 jaar, heeft het ritme al te pakken en zit in mijn blikveld. Rechts van mij slaat Henny ritmisch en goed hoorbaar. Voor mijn neus heb ik de noten die richting geven.
Karin zit samen met Hennie het langst bij de groep en de dames zijn eensgezind in hun beleving: een inspanning die tot ontspanning leidt. Juist door het moeten focussen en heel veel tegelijk doen. De handen die het ritme slaan, het volgen van de noten, het luisteren naar elkaar. ‘Heel veel opdrachten tegelijk’, lachen ze. En daar zijn ze blij mee, want: dat houdt de geest in beweging.
Eveline is het hier helemaal mee eens. Djembé spelen leek haar altijd al leuk vanwege het ritme, wat ondersteunend kan zijn bij mediteren, noemt ze. Toen de 67-jarige met vervroegd pensioen ging, greep ze haar kans en nu geniet ze van deze nieuwe uitdaging.
Na een uur heeft ook tante Fien het ritme te pakken.
Al trommelend op het dashboard rijdt ze naar huis.
